“Dinleyin dostlar bu hikayeyi. Gerçekten de bu,  bizim hayatımızı anlatmadadır”  Mesnevi

Hz Pir, dinle demiş ya, bizde dinleyin der dururuz .  Ama sevgili Semazen, senin  ricanla bu sayfada konuşmak, halleşmek bizi mutlu eder. İlk başta seninde bildiğin bir hususu belirtmekte yarar görüyorum.

30 Kasım 1925 tarihinde görülen lüzum üzerine  memleketimiz sınırlarındaki tüm dergah, zaviye ve tekkeler kapatılmıştır.  O yüzden ileride de sözü geçebilecek “Mevlevilik” ile ilgili bazı terim ve ünvanlar artık kullanılmamaktadır.

Dedelikte bunlar gibi tarihte kalmış bir dergah terimidir. Bizim mektuplarımızı okuyabilecek dostlara şimdiden söyleyelim ki Semazen’in bize “Dede” demesi tamamen aramızdakisevgi, muhabbet ve mütavaziliğindendir.

Peki lafzı geçen dedelik tanımı kısaca;

Binbir gün çilesini / hizmetini bitirip dervişlik payesine erişen ve Dergahta hücre sahibi olmuş kişilere, denir.

Sevgili Semazen, muhabbetimiz sohbetimiz daim olsun bu ilk mektubu şimdilik nihayetlendirelim.

Başlangıcımız hayırlı olsun.